ကျွန်မနာမည် ချမ်းအေး ။ မအေးချမ်းတဲ့ ဘဝကို ပြောပြချင်မိတယ်။ ကျွန်မကို မွေးပြီးပြီးချင်း အမေက မီးတွင်းထဲ ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ထူပြီး ကျမကို မွေးစားမိဘ လက်ထဲ ထည့်ခဲ့ပြီး တမြို့တရွာကို ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မွေးစားမိဘတွေက ကျောင်းထားပေးလို့ ၁၀ တန်းထိ ရောက်ခဲ့ပေမယ့် ၁၀ တန်းနှစ်မှာ မွေးစားမိဘတွေ ကားမှောက်လို့ ဆုံးသွားကျတယ်။
အော် ပြောဖို့ကျန်နေခဲ့တယ်။ မွေးစားမိဘတွေက အိမ်ဆိုင်လေး ဖွင့်ထားတယ်။ သားအရင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူတို့ဆုံးသွားတော့ ကျမ ကျောင်းထွက်ပြီး ဆိုင်တာဝန် ယူလိုက်ရတယ်။ အစ်ကိုက တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားကြီး ကျောင်းပိတ်ရက်ဆို ကျမတို့မြို့ကို ပြန်လာတယ်ရှင့်။
သူပိုင်တဲ့အိမ် သူပိုင်တဲ့ဆိုင် သူ့သဘောပေါ့။ နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲပြီးရင် မိန်းမခိုးလာမယ်ဆိုပြီး အခန်းပြင်ခိုင်းထားတယ်။ စာမေးပွဲပြီးတော့ ခေါင်းငိုက်စိုက်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျမတို့လည်း မမေးရဲဘူးရှင့်။ နေ့နေ့ညည အရက်တွေသောက် လူမှန်သူမှန်း မသိအောင် မူးရူးနေတတ်တယ်။
တနေ့မှာတော့…………..
လျှောက်မတွေးနဲ့ရှင့် မြို့မိမြို့ဖ ဆွေမျိုးတွေက သင့်တော်တယ်ဆိုပြီး ကျမတို့ကို အိမ်ထောင်ချပေးကျတယ်။ ကျမလည်း ရည်းစားမရှိ အစ်ကိုကလည်း မငြင်းတော့ ညားသွားတာပေါ့။ အရင်ကတည်းက လေးစားခဲ့တဲ့ အစ်ကို့အပေါ် လေးလေးစားစားပဲဆက်ဆံတယ်ရှင့်။
အိမ်ထောင်ကျပြီး အစ်ကို့ ပုံစံတွေ ပြောင်းလာတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ မသိသာပေမယ့် ညဆို အရမ်းကြမ်းတမ်းလာတယ်။ အိပ်ယာပေါ်က ကိစ္စရင် ဘယ်ကမလဲ ရိုက်နှက် နှိပ်စက်ချင်လာတယ်။ မနက်ကျလည်း ဆိုင်လုပ်ငန်းတွေကို ကျမနဲ့ ကူလုပ်ပေးပြန်ရော။
အိပ်ယာပေါ်က ကိစ္စလား။ ပြောပြမှာပေါ့။
မင်္ဂလာဦးညက စပြောရမယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တယ်။ညရောက်တယ်။ အစ်ကိုက အရက်သောက်နေတယ်။ အိပ်နှင့်တဲ့။ ကျမလည်း အစ်ကို့ကို ကန်တော့ပြီး အိပ်ယာဝင်ခဲ့တယ်။ ကျမကို တစ်စုံတစ်ယောက် စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားမိပြီး ကျမလန့်နိုးလာတယ်။ အဲ့ဒီနောက်တော့ အစ်ကိုက
“နိုးပြီလား”
“ဟုတ်အစ်ကို အစ်ကို မအိပ်သေးဘူးလား။”
“မင်းနဲ့အိပ်မှာ”
ကျမလည်း ကြားဖူးနားဝနဲ့ ရင်တုန်ပန်းတုန်ပဲရှင့်။ ကုတင်ပေါ် တက်လာပြီးတော့ ညအိပ် တစ်ပတ်ရစ်အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရတယ်။ အခုအခံ မပါတဲ့ ကျမရဲ့ နို့နှစ်လုံးလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထွက်လာတယ်။
“အစ်ကို မီးပိတ်လိုက်ပါ့လား ညီမ ရှက်တယ်”
ဘီလူးသရဲစီးနေတဲ့ အစ်ကိုက ကျမထမီကို ဆွဲချွတ်ပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လွှင့်လိုက်တယ်။
“အိုး”
အကို့ဟာကြီးက
“အမလေးလေး”
ကျမလည်း ယောကျာ်း လိင်အင်္ဂါတွေ မြင်သင့်သလောက် မြင်ဖူးပါတယ်။ အစ်ကို့ဟာကတော့ ကျမ မြင်ဖူးတာနဲ့ မတူဘူး။ အဖုအထစ်တွေနဲ့ ၇ လက်မ ၈ လက်မလောက် ရှည်မယ်။ ထိပ်ပိုင်းမှာကြီးပြီး အရင်းမှာ သေးသွားတယ်။
ကျမရဲ့ အုပ်ထားတဲ့ လက်တွေကိုဖယ်ပြီး ကျမ ပိပိအဝကို သူ့ဟာကြီးနဲ့ လာထောက်တယ်။ သူ့ဟာနဲ့ ပွတ်ပေးနေတော့ ဘယ်လိုခံစားရမှန်း မသိဘူး။ ဗိုက်ပဲဆာသလို ရေပဲငတ်သလိုနဲ့ နေမရ ထိုင်မရ အဖျားတက်သလိုလိုပဲ။ ပိပိတစ်ခုလုံး စိုရွှဲနေတာပဲ။
အစ်ကို့ဟာကြီး ကျမထဲကို ဝင်လာနေတာ သိလိုက်ရတယ်။ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်ကြပ်နေအောင် ဝင်လာတာနဲ့အတူ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို အံတုနေတုန်း ကျမကို ဖက်ပြီး အကို တဆုံးဆောင့်ချလိုက်တော့ စူးစူးဝါးဝါး နာကျင်မှုနဲ့ အတူ
“အားးး……..”
ကျမ အကျယ်ကြီး အော်လိုက်မိတယ်။ ကျမအော်သံက အားတက်သွားစေတာလား မသိဘူးရှင်။ မနားမနေ ဆောင့်ပါတော့တယ်။
“အမေ့….. အစ်ကိုရေ တော်ပါတော့ နာလို့ပါ”
“အမေရေ ကယ်ပါဦး”
“အား အား”
ပိပိတခုလုံး ပွန်းစုတ်နေပြီး စပ်နေပါတယ်။ အစ်ကို့ရဲ့ အဖုအထစ်အပြည့်နဲ့ ဟာကြီးက ပါးစပ်က ပေါက်ထွက်မလား ထင်ရအောင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆောင့်ပါတယ်။
တော်ပါတော့လို့ ပြောမိရင် ပါးတွေရိုက်တယ်။ နို့တွေကို ပြတ်ထွက်မတတ် ဆွဲညှစ်ထားတယ်။ ဆံပင်တွေကို ဆောင့်ဆွဲတယ်။ ကျမရဲ့ နို့တွေကို ဆွဲပြီး ဆောင့်အားသန်သန်နဲ့ ဆောင့်ပြီး ငြိမ်သွားပါတယ်။
ကျမကိုယ်ပေါ် မှောက်ပြီး ငြိမ်နေတဲ့ အစ်ကို့ကို ဘေးဖက် တွန်းချလိုက်ပြီး ကျမ သန့်စင်ခန်းထဲ ဝင်ခဲ့တယ်။ ကျမ အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး သွေးတွေနဲ့ လူးနေပါတယ်။ ရေဆေးသန့်စင်တော့ ဖူးယောင်နေတဲ့ ပိပိက အထိမခံနိုင်ဘူးရှင်။ ဗိုက်တွေလည်းအောင့် ပေါင်လည်းစိလို့မရ လမ်းလျှောက်ရင် ကွတတနဲ့ ခံရခက်ပါတယ်။ နို့တွေမှာ အညိုအမဲစွဲပြီး ပါးတွေ နာကျင်နေပါတယ်။ မနက်ကျ ခေါင်းဖီးတော့ ဆံပင်အကျွတ်တွေ အများကြီး ဘီးထဲပါလာတယ်။ အဲဒီနေ့က စပြီး ကျမဘဝ ညတိုင်း ညတိုင်း အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျတော့တာပဲ။
အစ်ကို ညတိုင်း အရက်တွေ အရမ်းသောက်လာတယ်။ မူးပြီး အိပ်တဲ့ နေ့တွေဆို ကျမ လောကငရဲက လွတ်မြောက်ရာပေါ့။ နေ့တိုင်းမူးပါစေ ဆုတောင်းနေရင်း အိမ်မှာပါ အရက်ပုလင်း ဆောင်ထားတတ်ခဲ့တယ်။ အရက်ဆိုင်ကနေ အရက်သမား အပေါင်းအသင်းတွေ အိမ်ခေါ်လာပြီး ဝိုင်းဖွဲ့လာပါတယ်။ ကျမ အမြည်းလက်ရာ ကောင်းလို့ဆိုပဲ။ အပေါင်းသင်းတွေက အရက်ဝယ် သူက အမြည်းကျွေး အပြန်အလှန်ပေါ့။
Leave a Reply